Wie betaalt, bepaalt het bewijs

Gezondheidstechnologie heeft een probleem dat andere software niet heeft: de patiënt gebruikt de toepassing, maar een derde — vaak de ziekteverzekering — betaalt, en die betaalt pas als u iets bewijst. Wat de technologie kan, beslist dus minder dan of ze wordt terugbetaald.

Duitsland voerde als eerste land een terugbetalingsprocedure in voor apps op voorschrift, en dat experiment loopt lang genoeg om er iets uit te leren: ruim een miljoen voorschriften, 234 miljoen euro uitgaven, en meer dan een vijfde van de toegelaten toepassingen die intussen weer van de lijst is verdwenen.

Sinds februari 2026 hangt de prijs in Duitsland deels af van gemeten resultaat, en moet de fabrikant elk kwartaal gegevens aanleveren over het echte gebruik. De vergoeding is dan geen vast bedrag meer, maar volgt de aangetoonde werking — bewijs verzamelen wordt een permanente verplichting, geen eenmalige horde.

De meest gebruikte vorm van AI in de zorg is niet de diagnose maar de verslaggeving. Volgens gerandomiseerd onderzoek levert die minder tijdwinst op dan algemeen wordt aangenomen — een herinnering dat het aangenomen effect en het gemeten effect kunnen verschillen.

Steeds vaker klinisch en real-world bewijs van gemeten resultaat, niet enkel van veiligheid of gebruiksgemak. Wie de terugbetaling betaalt, bepaalt welk bewijs telt — en dat bewijs wordt bovendien doorlopend opgevraagd in plaats van één keer beoordeeld.